રિપોર્ટ: અનુજ ઠાકર.
ગુજરાતી સિનેમામાં છેલ્લા થોડા વર્ષોથી નવો પ્રયોગ, તાજગીભર્યા વિષયો અને વાસ્તવિકતા આધારિત ફિલ્મોની લહેર જોવા મળી રહી છે. એ જ લહેરમાં વિશ્વનાથ મોશન પિક્ચર્સ લઈને આવ્યું છે – કોમન મેન.
દિગ્દર્શક પ્રણવ પટેલ અને લેખક રવિ મોકારિયાની આ રચના માત્ર એક ફિલ્મ નથી, પરંતુ સમાજના લાખો સામાન્ય લોકોના હૃદયની પીડાનો જીવંત આઈનો છે.
સંઘર્ષનો કેન્વાસ
ફિલ્મનો કેન્દ્રબિંદુ છે એક મધ્યમવર્ગીય વ્યક્તિ – જેના જીવનમાં રોજિંદા સંઘર્ષોનો ઢગલો છે :
વધતું પ્રદૂષણ,
અતિશય ભ્રષ્ટાચાર,
અને એ બધાની વચ્ચે ઊભી થતી નિરાશા.
પરંતુ ફિલ્મ એ સાબિત કરે છે કે આ વાર્તા માત્ર એક પાત્રની નથી, આ તો સૌની જ કહાની છે.
અભિનયની જાદુઈ ઝલક
ચેતન દૈયાએ મુખ્ય પાત્રને ગજબની તીવ્રતા અને વિશ્વસનીયતા આપી છે.
આશિષ રાજપૂત અને વિશાલ શાહના પ્રદર્શનથી કથાને મજબૂત આધાર મળે છે.
જૈની શાહ અને અંજલી આચાર્યએ સ્ત્રી પાત્રોમાં ભાવનાત્મક ઊંડાણ ઉતાર્યું છે.
જ્યારે સ્મિત જોશીએ યુવાનીનો તાજગીભર્યો સ્પર્શ ઉમેર્યો છે.
દ્રશ્યોમાં વાસ્તવિકતા
ફિલ્મની સિનેમાટોગ્રાફી શહેરના ઘેરા વાતાવરણ, ધૂળ-ધુમાડા અને અસ્તવ્યસ્તતાને એવી રીતે પકડે છે કે પ્રેક્ષકને લાગે – “આજની હકીકત કેટલી કઠોર છે.”
નિર્માતા રાજપૂતમાન સિંહે આ ફિલ્મને મોટા કેન્વાસ પર રજૂ કરી છે, છતાં વિષયની સાદગી જ તેની સૌથી મોટી તાકાત છે.
